Το «αφεντικό» ξύπνησε και άρχισε να τα σκορπάει... πάλι

Τον χειμώνα είναι περισσότερο μία ευκαιρία των ομάδων να καλύπτουν κενά που δημιουργούνται από τραυματισμούς ή τιμωρίες. Λόγω της ανάπτυξης της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας η χειμερινή περίοδος ήταν μία καλή ευκαιρία για ελεύθερους ποδοσφαιριστές και ομάδες που δεν είχαν πολλά χρήματα να διαθέσουν.

Με την οικονομική κρίση που τους πλήττει όλους, η περίοδος αυτή παρουσιάζει κινητικότητα, ειδικά στο πάρε-δώσε ομάδων μικρότερων κατηγοριών, ενώ στις ομάδες της μεγάλης κατηγορίας σε όλα τα πρωταθλήματα ο τζίρος -σε σχέση με εκείνον του καλοκαιριού- είναι χαμηλότερος.

Όχι, όμως, και η κινητικότητα όπως παρατηρούσε και μία πρόσφατη έρευνα της ένωσης των επαγγελματιών Ευρωπαίων ποδοσφαιριστών. Αυτή η παρατήρηση αφορά τις αλλαγές ομάδων των ποδοσφαιριστών που προσφέρονται δανεικοί. Η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου απόκτησε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν υποχρεώθηκαν να την υιοθετήσουν και οι Άγγλοι, οι οποίοι προηγουμένως έκαναν μεταγραφές σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Αυτό ήταν το τελευταίο «εθνικό» οχυρό που γκρέμισε η παγκοσμιοποίηση στο ποδόσφαιρο. Όπως ήταν επακόλουθο, τα στατιστικά στοιχεία και αυτής της περιόδου, ειδικά στο αγγλικό, το πλουσιότερο πρωτάθλημα του κόσμου, απέκτησαν μεγάλη σπουδαιότητα.

Οι αριθμοί, βέβαια, μπορεί να μη λένε πάντα την αλήθεια, αλλά η αλήθεια που λένε έχει ενδιαφέρον, διότι πολλές φορές αυτή η αλήθεια αποκαλύπτει μία τάση, η οποία υπό ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει κατάσταση. Για μία ακόμα φορά έπειτα από πολύ καιρό ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς έφερε αναστάτωση στην αγγλική ποδοσφαιρική κοινότητα και όχι μόνο. Η παρουσία του Ρώσου πολυεκατομμυριούχου, ή πιο σωστά το πορτοφόλι του, αντέστρεψε μία τάση που είχε παρατηρηθεί στη μεταγραφική αγορά, αλλά μόνο προσωρινά. Το συνολικό ποσό που ξόδευαν για τις μεταγραφές οι ομάδες της Πρέμιερσιπ είχε πάρει την κατιούσα.

Με το δυναμικό του μπάσιμο, ειδικά την τελευταία μέρα με την απόκτηση του Τόρες και του Bραζιλιάνου Λουίζ, οι οποίοι κόστισαν γύρω στα 90 εκατομμύρια ευρώ, ανέβασε τον συνολικό τζίρο του Γενάρη, μαζί με τις δυνατές -οικονομικά- κινήσεις της Λίβερπουλ και της Σίτι, η οποία απόκτησε τον Ντζέκο. Οι κινήσεις του Αμπράμοβιτς ήταν εντυπωσιακές κυρίως γιατί το δυναμικό του μπάσιμο στο αγγλικό και το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα ακολούθησε μία περίοδος περιορισμού των δαπανών για μεταγραφές -και όχι μόνο- από τον Σεπτέμβριο του 2007, οπότε και ο Μουρίνιο εγκατέλειψε τον πάγκο των «μπλε».

Από τότε είχε να ξοδέψει τόσα πολλά ο ιδιοκτήτης της Τσέλσι, ο οποίος εκείνη την εποχή διά στόματος Κένιον, του εκτελεστικού διευθυντή της λονδρέζικης ομάδας, ανακοίνωσε ότι πρώτος στόχος ήταν ο περιορισμός των ζημιών του συλλόγου, που είχαν φτάσει τα 248 εκατ. στερλίνες. Ο Κένιον, ο οποίος εδώ και περίπου ένα χρόνο έχει εγκαταλείψει το «Στάμφορντ Μπριτζ», είχε δηλώσει εκείνη την εποχή πως ο στόχος ήταν στο τέλος του 2010 η ομάδα να είναι αυτοχρηματοδοτούμενη. Ανέφικτος στόχος, όταν ιδιοκτήτης είναι ένας τόσο αλλοπρόσαλλος τύπος όσο ο Αμπράμοβιτς.

Ο Τόρες και ο Πλατινί

Τη Δευτέρα που μας πέρασε και ενώ όλοι είχαν μεταγραφικό πυρετό, μια και ήταν η τελευταία μέρα της περιόδου του Ιανουαρίου, ελάχιστοι έδωσαν σημασία σε μία ανακοίνωση της Τσέλσι, η οποία όμως δεν αφορούσε κάποιο μεταγραφικό θέμα. Ειδικά στην Αγγλία το ενδιαφέρον όλων είχε επικεντρωθεί στον Τόρες και τις πιθανές «καραμπόλες» που θα προκαλούσε η πιθανή απόκτησή του από τον Αμπράμοβιτς.

Οι διαπραγματεύσεις είχαν προχωρήσει πολύ και συζητιόνταν ποσά και πιθανά ανταλλάγματα, αλλά είχε γίνει σαφές ότι η Λίβερπουλ δεν θα παραχωρούσε τον ποδοσφαιριστή με λιγότερα από 50 εκατομμύρια στερλίνες. Το σίριαλ της μεταγραφής του Τόρες είχε «ξεχειλωθεί» τόσο πολύ από τα media, που ελάχιστοι πρόσεξαν ότι η Τσέλσι ανακοίνωσε τις ζημίες της περασμένης χρονιάς, οι οποίες έφτασαν τα 87 εκατομμύρια στερλίνες. Το πρώτο και εμφανές συμπέρασμα είναι ότι ο στόχος που είχε τεθεί στην Τσέλσι το 2007 για μία «αυτοχρηματοδοτούμενη» επιχείρηση είχε πάει περίπατο.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα βγαίνει από τις δηλώσεις του Αμπράμοβις, μετά την ανακοίνωση του Τόρες, ότι θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο την ομάδα το καλοκαίρι. Ο Ρώσος «επέστρεψε» και ξοδεύει πάλι. Πιθανόν γιατί, μένοντας τόσα χρόνια μακριά από τις μεταγραφικές δαπάνες, είδε φέτος την ομάδα του να κινδυνεύει να ξεπεραστεί από ομάδες όπως η Μάντσεστερ Σίτι και η Άρσεναλ. Με τις αλλαγές των κανονισμών για το ρόστερ από φέτος στην Αγγλία, η Τσέλσι δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα και ο Αντσελότι αναγκάστηκε να ενισχύσει το αγωνιστικό δυναμικό της ομάδας του με νεαρούς ποδοσφαιριστές, με αποτέλεσμα αυτή την απειρία να την πληρώσει η Τσέλσι, χάνοντας αρκετούς βαθμούς στο πρωτάθλημα.

Ο Αμπράμοβιτς, λοιπόν, με αυτή την κίνησή του αλλά και τις διακηρυγμένες προθέσεις του δεν δείχνει διατεθειμένος να χάσει οποιοδήποτε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα με τη συμμετοχή του στο Τσάμπιονς Λιγκ και τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Όμως, η άφιξη του Τόρες και η μεταγραφική συμπεριφορά του Αμπράμοβιτς έχουν δημιουργήσει ένα σοβαρό πονοκέφαλο στον Μισέλ Πλατινί, τον πρόεδρο της ΟΥΕΦΑ, διότι δείχνουν να τορπιλίζουν το μεγάλο σχέδιό του με το οικονομικό «καλώς αγωνίζεσθαι», το financial fair play.

Με τον παρά του...

Την Τρίτη, μία μέρα μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφικής περιόδου, η ΟΥΕΦΑ έβγαλε μία ανακοίνωση στην οποία εξέφραζε την ανησυχία της για τα χρήματα που ξοδεύτηκαν στις μεταγραφές, φωτογραφίζοντας τον Αμπράμοβιτς και υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι η πρώτη περίοδος εφαρμογής του FFP (Financial Fair Play) αρχίζει να τρέχει από το καλοκαίρι. Στο τέλος της τριετίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του σχεδίου, οι ομάδες πρέπει να έχουν καταγράψει συνολικές ζημίες 45 εκατομμυρίων ευρώ. Με δεδομένο ότι η Τσέλσι έχει ήδη 87 εκατομμύρια ζημίες και ότι θα ξοδέψει και άλλα το καλοκαίρι, φαίνεται ότι αδιαφορεί για το σχέδιο της ΟΥΕΦΑ. Και αν οι μεγάλοι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αρχίσουν να κάνουν το ίδιο, είναι αμφίβολο αν ο Πλατινί θα θελήσει να συγκρουστεί μαζί τους. Ο Αμπράμοβιτς, βέβαια, ισχυρίζεται ότι τα χρήματα δεν τα ξόδεψε η ομάδα, αλλά ο ίδιος, ο οποίος έκανε «δώρο» τους ποδοσφαιριστές, πράγμα που δεν απαγορεύει το FFP. Το ερώτημα είναι πόσοι ακόμα μπορούν να κάνουν τέτοια «δώρα» στις ομάδες τους σε εποχές κρίσης;