Ο Νταλγκλίς δεν είναι επάνω από την ομάδα

Αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά της Λίβερπουλ πριν από 40 χρόνια. Βεβαίως, τότε στην ομάδα υπήρχαν ποδοσφαιριστές μεγάλης αξίας, όπως ο Ραίη Κλέμενς, ο Έμλυν Χιουζ, ο Τόμμυ Σμίθ, ο Ίαν Κάλλαχαν, ο Τζών Τόσακ, ο Στήβ Χάιγουει, ενώ είχε αρχίσει να ανατέλει το αστέρι ενός νεαρού με το όνομα Κέβιν Κήγκαν, που εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του ’70.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Λίβερπουλ κυριάρχησε απόλυτα στο βρεταννικό ποσόσφαιρο (μέχρι το 1990) και παρέμενε μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα μέχρι και το 2008.

Όλα άλλαξαν την τελευταία τριετία, όταν μια σειρά από διοικητικά και τεχνικά ζητήματα έφεραν την ομάδα να βρίσκεται μονίμως σε μια περιπέτεια. Το καλοκαίρι του 2009 έφυγε ο Τσάμπι Αλόνσο που για όσους γνωρίζουν από ποδόσφαιρο ήταν τόσο σημαντικός όσο ο Στήβεν Τζέρραρντ ή όσο είναι ο Τσάβι Ερνάντεζ για την μεγάλη Μπάρτσα. Μαζί του έφυγε για τη Ρεάλ και ο καλύτερος δεξιός μπάκ από την εποχή του Στηβ Νίκολ, ο Αρμπελόα και κάπου εκεί άρχισε το ξήλωμα του πουλόβερ. Ακολούθησαν ένα χρόνο αργότερα, ο πολύτιμος Μασεράνο και ο μεγαλύτερος φορ της ομάδας από την εποχή του Ρας, ο Φερνάντο Τόρρες. Μέσα σε 16 μήνες έφυγαν τέσσερις ποδοσφαιριστές με μεγάλο ειδικό βάρος.

Από τους εναπομείναντες 4-5, ο μεν Κάρραχερ από το 2007 βρίσκεται σε κατιούσα πορεία, ο Κάουτ βαδίζει στα 32 του χρόνια, ο Άγκερ ταλαιπωρείται συνεχώς από τραυματισμούς, ο Σκρτέλ μόλις εφέτος είναι σταθερά καλός, ενώ ο Στήβεν Τζέρραντ (που μαζί με τον Τζών Μπάρνς είναι οι πιο ποιοτικοί ποδοσφαιριστές των τελευταίων 40 ετών που παρακολουθώ την ομάδα) παρά την παγκόσμια κλάση του έχει τα καλά του χρόνια πίσω.

Έρχομαι τώρα στα πρόσφατα λάθη, αυτά που αφορούν το κτίσιμο της νέας ομάδας επί διοίκησης Χένρυ με μάνατζερ τον Κέννυ Νταλγκλίς.

Είναι ακριβές ότι ο Νταλγκλίς έχει συνδέσει το όνομά του με πολλούς εγχώριους και ευρωπαϊκούς τίτλους στην περίοδο 1977-1991. Τόσο ως ποδοσφαιριστής, όσο και ως μάνατζερ προσέφερε τα μέγιστα και αξίζει ένα προσωπικό κεφάλαιο στην ιστορία του συλλόγου. ‘Ηταν πράγματι χρήσιμος και ως μεταβατικός μάνατζερ, τον Ιανουάριο του 2011 όταν ανέλαβε για έξι μήνες την τεχνική ηγεσία της ομάδας, με σκοπό να συμμαζέψει τη Λίβερπουλ που πλήρωσε ακριβά τον Ρόυ Χόντκσον και τις επιλογές του (Κόουλ-Πόλσεν-Γιοβάνοβιτς-Κοντσέσκι, όλοι τους προς τη δύση της καριέρας τους). Η παρουσία του και κυρίως ο μύθος του έφεραν έναν αέρα αισιοδοξίας και ανασυγκρότησης. Όμως, το ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο δεν παίζεται με βάση τις μεθόδους και τις τακτικές της δεκαετίας του ’80. Εκεί έχει μείνει ο Νταλγκλίς. Σήμερα, όλα ξεκινούν και τελειώνουν στα χάφ. Τσάβι-Ινιέστα-Μπούσκετς-Φάμπρεγκας η Μπάρτσα, Αλόνσο-Οζίλ-Ντι Μαρία-Μαρσέλο η Ρεάλ, Κάρρικ-Σκόουλς-Γκίγκς-Τζόουνς η Γιουνάιτεντ, Ριμπερί-Ρόμπεν-Σβαϊστάιγκερ η Μπάγερν κ.λ.π.

 

Και η Λίβερπουλ τι;

Τον Στήβεν Τζέραρντ να σπαταλά δυνάμεις για να καλύπτει τις εμφανείς οργανωτικές αδυναμίες του Σπήρινγκ, του Χέντερσον και του Άνταμ. Και οι τρείς τους καλοί παίχτες για τη Σάντερλαντ, την  Κ.Π.Ρ ή την Γούλβς. Όχι όμως για τη Λίβερπουλ. Δίχως Αλόνσο και Μοσεράνο, ο Τζέρραρντ στα 32 του χρόνια δεν μπορεί να τα κάνει πλέον όλα μόνος του.

Όπως και στην επίθεση, αν ο αντίπαλος μπλοκάρει τον σπουδαίο Σουάρεζ, δεν υπάρχει επιθετικός (με εξαίρεση κάποιες φορές τον Μπέλλαμυ) που να μπορεί να ξεκλειδώνει άμυνες. Και ένας κούκος δεν φέρνει μόνος του την άνοιξη.

Προσωπικά, πιστεύω ότι ο Κάρολ έχει φυσικά προσόντα σπουδαίου φορ αλλά θέλει χρόνο και παιχνίδια για να εγκλιματιστεί σε μια θέση που κάλυψαν στο παρελθόν μεγάλα ονόματα και γκολτζήδες, όπως ο Τόσακ, ο Ρας, ο Φάουλερ, ο Όουεν και ο Τόρρες. Μέχρι στιγμής οι συγκρίσεις είναι σε βάρος του.

Ο Ντάουνινγκ είναι ένα καλό αριστερό εξτρέμ, όμως είτε ο Νταλγκλίς του αλλάζει συνέχεια θέσεις, είτε ο κόσμος δεν έχει υπομονή επειδή κόστισε πολλά χρήματα. Δεν ευθύνεται αυτός ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Όπως δεν ευθύνονται για τα πολλά χρήματα που κόστισαν ο εξελίξιμος Κάρολ και ο μετριότατος Χέντερσον. Γι’αυτό ευθύνεται ο Νταλγκλίς που τους επέλεξε και η διοίκηση που του το επέτρεψε.

 

Τι γίνεται από εδώ και πέρα;

Νομίζω ότι για τον Νταλγκλίς και την ομάδα είναι μονόδρομος να δοθεί χρόνος στα νέα παιδιά από τις ακαδημίες. Εκεί γίνεται καλή δουλειά στη Λίβερπουλ. Εκτός από τον Κέλλυ που θα αφήσει εποχή (μάλλον ως κεντρικός αμυντικός) υπάρχουν οι Φλάναγκαν-Σούσο-Στέρλινγκ-Μόργκαν-Ρόμπινσον που θεωρούνται μεγάλα ταλέντα.

Ειδικά οι Σούσο και Στέρλινγκ μπορούν να αποτελέσουν το αύριο της Λίβερπουλ. Όπως φυσικά και ο Τζόντζο Σέλβεϋ που είναι πολύ καλύτερος του πανάκριβου Χέντερσον. Γιατί θα πρέπει να καταπονούνται ο Τζέρραντ και Σουάρες στους υπόλοιπους αγώνες του πρωταθλήματος; Έχει νόημα αν η Λίβερπουλ τερματίσει έκτη ή όγδοη;

Το βάρος πρέπει να δοθεί αποκλειστικά στην κατάκτηση του κυπέλλου Αγγλίας ώστε να περισωθεί κάπως το γόητρο της ομάδας. Ας μην νομίζει βεβαίως ο Κέννυ Νταλγκλίς ότι «καθάρισε» με το Λήγκ Κάπ εναντίον της Κάρντιφ και μάλιστα με αυτό το δραματικό τρόπο. Από εκεί και πέρα τα πιο δύσκολα έρχονται το καλοκαίρι.

Εάν γνώριζα τον κ. Χένρυ θα του έλεγα ότι πρέπει να ξεκινήσει με την «αναβάθμιση» του  Νταλγκλίς σε θέση τεχνικού συμβούλου και την πρόσληψη ενός σύγχρονου καλού προπονητή. Εάν θέλει εκτός Αγγλίας, θα του πρότεινα (ελλείψει κάθε πιθανότητας για Μουρίνιο ή Γκουαρντιόλα) είτε την τοποθέτηση του Γκούς Χίτινγκ, είτε του Μαρσέλο Μπιέλσα της Μπιλμπάο. Εάν θέλει να επιμείνει σε επιλογή εντός συνόρων, αποδεδειγμένα καλοί και φιλόδοξοι προπονητές είναι ο Μαρτίνεζ της Γουίγκαν, ο ’Ο Νήλ της Σάντερλαντ και ο Πάρντιου της Νιούκαστλ. Πάντως, είναι καλύτεροι του Νταλγκλίς. Επιμένω ότι μάλλον θα ήταν καλύτερα με ξένο προπονητή που θα είχε μεγαλύτερη πίστωση χρόνου από τους φιλάθλους.

Έρχομαι τώρα στο υλικό της ομάδας. Εκεί θα πρέπει να γίνει μεγάλο ξεκαθάρισμα. Οι Αουρέλιο και Μάξι ούτως ή άλλως αποχωρούν. Ο Κάρραχερ έχει μεγάλη ιστορία και υπήρξε σημαντικός αμυντικός για την προηγούμενη δεκαετία. Σήμερα, βαρύς, αργός και επιρρεπής σε λάθη θα πρέπει σιγά-σιγά να προσανατολίζεται σε καριέρα τεχνικού. Ο Πέπε Ρέινα επίσης δεν εμπνέει πλέον εμπιστοσύνη. Και προσωπικά τον θεωρώ υπερεκτιμημένο. Πιθανότατα, όμως, να υπάρχουν αγοραστές που να προσφέρουν καλά χρήματα γι’αυτόν. Ιδίως, κατά Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία μεριά. Αν υπάρξει καλή προσφορά, οι Γκλέν Τζόνσον, Τσάρλι Άνταμ και Τζόρνταν Χέντερσον μπορούν επίσης να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους. Ίσως για τον τελευταίο που είναι και νεότερος να υπάρχουν περιθώρια να δοθεί ως δανεικός σε μικρότερη ομάδα. Μήπως έτσι ανακτήσει την ψυχολογία του.

 

Πού πρέπει να δοθεί το βάρος;      

Πρώτα απ’όλα στην παρμονή του Λουίς Σουάρεζ. Ο 25χρονος Ουρουγουανός είναι μεγάλος ποδοσφαιριστής και μπορεί να γράψει ιστορία στη Λίβερπουλ. Θα ήταν λάθος η πώλησή του λόγω του γνωστού επεισοδίου με τον Εβρά. Αυτός και οι Τζέρραρντ-Λέιβα-Άγκερ-Σκρτέλ-Ενρίκε-Κέλλυ-Κάρολ-Ντάουνινγκ μπορούν να αποτελέσουν το βασικό κορμό της νέας Λίβερπουλ. Μαζί φυσικά με τέσσερις νέες προσθήκες ποδοσφαιριστών αναμφισβήτητης αξίας και τα νέα παιδιά από τις ακαδημίες. Όσον αφορά τις προσθήκες, η ομάδα χρειάζεται έναν πραγματικά καλό τερματοφύλακα, δύο μέσους που να έχουν οργανωτικές ικανότητες και έναν επιθετικό με έφεση στο σκοράρισμα.

Αναφέρομαι φυσικά σε παίκτες κορμού και όχι σε πολυδάπανες μεταγραφές εντυπώσεων τύπου Χέντερσον. Επιμένω στο θέμα των μέσων, τονίζοντας ότι αυτοί πρέπει να μπορούν να σπρώχνουν την ομάδα μπροστά και όχι να περιορίζονται σε ασφαλές, σίγουρο και προβλέψιμο παχνίδι, όπως ο Άνταμ, ο Σπήρινγκ, ο Μάξι και ο Χέντερσον. Θυμάστε κάποια γρήγορη αντεπίθεση που να ξεκίνησε από κάποιον από αυτούς;

 

Μια τελευταία λέξη για τους οπαδούς της Λίβερπουλ:

Ο ρόλος τους στην ομάδα είναι καθοριστικός. Πολύ πιο ισχυρός από άλλων μεγάλων ομάδων όπως η Γιουνάιτεντ και η Άρσεναλ στην Αγγλία ή Ευρωπαϊκών κολοσσών όπως η Ρεάλ, η Μπάρτσα, η Μίλαν και η Μπάγιερν. Το αποδεικνύουν με την παρουσία τους παντού. Καμία ομάδα στην Ευρώπη δεν έχει δεδομένη τόσο μαζική και ηχηρή υποστήριξη του λαού της όπου και εάν παίζει. Θυμηθείτε τι έγινε στην Κωνσταντινούπολη το Μάιο του 2005 και στην Αθήνα το Μάιο του 2007. Αλλά και κάθε Σάββατο είτε παίζει εκτός έδρας με τη Γουίγκαν, είτε με τη Γιουνάιτεντ στο Μάντσεστερ. Χρειάζεται υπομονή όσο και στήριξη η ομάδα.

Οι νέοι ιδιοκτήτες από τη Βοστώνη δείχνουν σοβαροί και μεθοδικοί. Κάποια λάθη στις μεταγραφές του περασμένου καλοκαιριού είναι εν μέρει δικαιολογημένα λόγω της απειρίας τους στην αγγλική αγορά αλλά και λόγω των κακών επιλογών του Νταλγκλίς. Και ας θυμούνται οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ ότι κανείς (ούτε φυσικά ο Νταλγκλίς) δεν είναι επάνω από την ομάδα.

 

Νίκος Στεφάνου  

(Στείλτε μας και εσείς τη δική σας άποψη ή οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο στο info@england365.gr)