«Γεννήθηκα για να πονώ και για να τυραννιέμαι…»

Διαδοχικά σταυροδρόμια συναντά η Liverpool, η οποία παραμένει μεγάλη παρότι οι τελευταίες σεζόν (από εκείνη του 2009 – 10 κι έπειτα) την έχουν – ξανά – μικρύνει επικίνδυνα.

Έπειτα από τα «χρυσά χρόνια», οι κόκκινοι του Merseyside, παρουσιάστηκαν ανέτοιμοι μπροστά στα νέα δεδομένα που έθεσε η Premier League – δεν είναι τυχαίο πως τη δεκαετία του ’90, η Λίβερπουλ ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη – ενώ το τεράστιο μέγεθος της είναι ίσως ο κυριότερος λόγος για τις ευρωπαϊκές αναλαμπές της το 2001 και στην εποχή Μπενίτεθ (σχεδόν συνολικά).

Δυστυχώς η Λίβερπουλ δείχνει ασυνεπής σχεδόν σε όλα τα κομβικά ραντεβού της. Έχασε το Champions League του 2007 στην Αθήνα – κάτι που φάνταζε ως το εισιτήριο για την «οριστική» επιστροφή της στην κορυφή – έχασε το πρωτάθλημα του 2009, όταν έπαιξε το πιο όμορφο και παραγωγικό ποδόσφαιρο της για πολλά χρόνια, επισκιάζοντας μια Man United πάρα πολύ υψηλού επιπέδου. Μαζί με αυτή την ασυνέπεια, από το 2007 πρόλαβε να αλλάξει διοίκηση δυο φορές, ενώ βρίσκεται μπροστά στην τέταρτη αλλαγή προπονητή μέσα σε μόλις δυο χρόνια – θυμίζοντας αρκετά… ελληνική ομάδα!  

Τα λάθη για τη νέα (και πάλι) αμερικάνικη διοίκηση δυστυχώς άρχισαν νωρίς… Σωστά, προσέλαβαν τον King Kenny, ως υπηρεσιακό προπονητή, για το εξάμηνο που τελικά διέσωσε την ομάδα από τον κόλαφο του Hodgson (ενός εξαιρετικού καπετάνιου για ένα φέρρυ μπόουτ, αλλά σαφώς όχι για ένα υπερωκεάνιο), αλλά εκείνο το καλοκαίρι, έπρεπε είτε να βρούνε έναν καινούργιο προπονητή, είτε να επαναφέρουν τον Rafa Benitez, ίσως και στο πλαίσιο ενός προπονητικού διδύμου με τον Dalglish (πράγμα στο οποίο έχουν παράδοση οι Reds, που ακόμη και στην παρθενική τους παρουσία ως ομάδα τον 19ο αιώνα, προπονητικό δίδυμο είχαν). Οι δυο τους είναι φίλοι και σέβονται ο ένας τον άλλο, ενώ η λατρεία τους για την ομάδα δεν χωρά αμφισβήτηση.

Μ’ ένα τέτοιο σχήμα θα είχαν την ενότητα που μόνο ο Σκοτσέζος μπορούσε να παρέχει σε μέγιστο βαθμό και την προπονητική ιδιοφυία ενός προπονητή ανώτερου, κατά την ταπεινή μου άποψη, του χαϊδεμένου των ΜΜΕ Ζοζέ «πάντοτε έχω τα λεφτά να ψωνίσω όποιον παίκτη μου καπνίσει» Μουρίνιο – για τις αποτυχημένες μεταγραφές του οποίου, όλως τυχαίως, ποτέ δεν γίνεται λόγος... Κάτι τέτοιο βέβαια ήταν πολύ καλό για να συμβεί και το πιο πιθανό είναι να μην υπήρξε καν ως σενάριο…  

Τότε λοιπόν, θα έπρεπε να πάρουν έναν προπονητή «σημερινό» και όχι να ρισκάρουν με τον Kenny, που ήταν πολύ καιρό εκτός δράσης. Εφόσον όμως το έκαναν, δεν θα έπρεπε να τον διώξουν τώρα. Δεν νοείται να διώχνεις έναν προπονητή τόσο γρήγορα και μάλιστα έπειτα από μια χρονιά που ήταν με μια λέξη σχιζοφρενική!!! Ο Kenny Dalglish, έπρεπε να μοντάρει μια νέα ομάδα και στο πλαίσιο αυτό έκανε και τρομακτικά λάθη, φέρνοντας παίκτες πολύ ακριβούς – μια και η εντοπιότητα πληρώνεται δυσανάλογα ακριβά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο – αλλά εν τέλει αξιόλογους ή παραγκωνίζοντας άλλους πολύ χρήσιμους (αυτό που έγινε φέτος με τον Kuyt είναι τελείως παράλογο).

Για μένα από τις εννέα μεταγραφές που έκανε ο Σκοτσέζος, μόνον ο βαρύς και άγαρμπος Charlie Adam, δεν έχει καμία θέση στην ομάδα. Να σημειώσω πως την αντιλαμβάνομαι ως ένα σύνολο 25 παικτών και ο νοών νοείτω… Για παράδειγμα ο Enrique, κατά την προσωπική μου άποψη δεν είναι παίκτης εντεκάδας, αλλά είναι υπερπολύτιμος, σε μια ομάδα που δίνει κάθε χρόνο εξήντα παιχνίδια.

Η νέα ομάδα έπρεπε να χτιστεί μέσα σ’ ένα φοβερά ανταγωνιστικό τοπίο και υπό τεράστια πίεση και η τύχη (παράγοντας που δεν εξηγείται επιστημονικά αλλά σίγουρα υπάρχει) δεν ήταν με το μέρος του. Από τον Δεκέμβρη έπαιζε δίχως τον πολυτιμότερο κρίκο του κέντρου (Lucas Leiva), με τον Steven Gerrard, να μην μπορεί να συνέλθει από τους διαδοχικούς τραυματισμούς του, με τον ίσως καλύτερο σέντερ μπακ που πέρασε από τη Λίβερπουλ τα τελευταία 20 χρόνια, τον Daniel Agger, τραυματισμένο για τουλάχιστον δυο μήνες (δηλαδή στα πιο κρίσιμα παιχνίδια, που ακολούθησαν της κατάκτησης του Carling Cup). Σε αυτά προσθέστε την υπόθεση Suarez (που για μένα πάνω από όλα έδειξε την παντοδυναμία του SAF στην Αγγλία), 33 δοκάρια και 7 χαμένα πέναλτι σε 11 εκτελέσεις…   

Τελικά ο εμβληματικός Kenny, απομακρύνθηκε… Και η διοίκηση μη κρατώντας τον Dalglish, χάνει άμεσα την ανοχή του πυρήνα των οπαδών, οι οποίοι δεν θα είχαν να πουν τίποτε αν ο Σκοτσέζος διωχνόταν του χρόνου, έχοντας αποτύχει ξανά. Από την άλλη αν ο Dalglish, πετύχαινε, θα πιστωνόταν την υπομονή που έδειξε «προσηλωμένη στον Liverpool way» και λοιπές παρόλες… Βέβαια σε όλα αυτά, πάντοτε βαραίνουν τα χρήματα, αλλά ουδείς πέτυχε στην Αγγλία – την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον – δίχως πρώτα να «ματώσει» οικονομικά…

Από την άλλη, οι διοικούντες είναι έτοιμοι και για νέο λάθος. Είναι προφανές πως η ομάδα χρειάζεται έναν τεράστιο προπονητή. Ο Martinez, το όνομα του οποίου τόσο πολύ ακούγεται, είναι ένας προπονητής με μέλλον, αλλά έχει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμα… Πώς να το πούμε, δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στα μεγάλα τα βαπόρια με τις μεγάλες τις φουρτούνες… Ο Ferguson, όταν ήρθε στη United, είχε να επιδείξει ένα Κύπελλο Κυπελλούχων με την Aberdeen, ενώ ο Benitez, ένα UEFA και δυο πρωταθλήματα Ισπανίας με την Valencia. Αμφότεροι φυσικά είχαν μπόλικη εμπειρία πίσω τους… Την εμπειρία την αναφέρουμε, φέρνοντας και το παράδειγμα του άπειρου Villas Boas (να άλλο ένα όνομα το οποίο «παίζει» διαρκώς), που γρήγορα – γρήγορα πέτυχε σημαντικές διακρίσεις, αλλά είδατε τι έπαθε στην Chelsea…           

Προσωπικά βλέπω με καλό μάτι την επιστροφή Benitez, αν και πιστεύω πως τελικά δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση οι Αμερικάνοι, καλό θα είναι να προσέξουν ιδιαίτερα ποιος θα είναι ο διάδοχος του Dalglish και βέβαια να του δώσουν χρήμα και χρόνο στη διάθεση του. Διαφορετικά, τα «σκυλιά» του “Anfield”, δεν θα μείνουν για πολύ δεμένα… Δυο δεκαετίες – και – δίχως πρωτάθλημα είναι αυτές…

YNWA

ΥΓ: Ευχαριστώ για την φιλοξενία...

Άγγελος Καλόγρηας – Καβάλα  

(Στείλτε μας και εσείς τη δική σας άποψη ή οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο στο info@england365.gr)