Γιουνάιτεντ σημαίνει κορυφή
Θερμούς χαιρετισμούς από έναν αισιόδοξο οπαδό στην Αγγλία. Είμαι αισιόδοξος δίχως άλλη επιλογή αφού είμαι Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Και να μη θέλω δεν μπορώ να μη βλέπω ότι είμαστε και πάλι το πρώτο φαβορί για κάθε τίτλο στην Αγγλία, αλλά και ένα από τα πρώτα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Σερ ¶λεξ Φέργκιουσον μου έχει άλλωστε αποδείξει ότι είτε το ελπίζω είτε όχι, πάντα θα είμαστε ελκεί ψηλά μέχρι το τέλος.
Όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος μεγάλες μεταγραφές σίγουρα δεν περίμενα. Πλέον δε τις θέλω κι όλας. Ας της κάνει η Σίτι. Ας της κάνει η Τσέλσι. Εμείς έχουμε τους παίχτες του προπονητή. Έχουμε τους παίχτες που έρχονται από μικροί και αγαπάνε το σύλλογο. Παίζουν για τη φανέλα και εκεί φαίνονται οι διαφορές. Γκούτι και Ραούλ είπαν γεια χαρά και τελειώνουν αλλού μια ένδοξη καριέρα. Αλλά εμάς οι Σκόουλς και Γκιγκς δεν πάνε πουθενά. Δεν γίνεται να φύγουν. Όταν είσαι στη Γιουνάιτεντ τόσα χρόνια και έχεις αγαπήσει αυτή τη φανέλα, τότε κλείνεις την καριέρα σου εκεί. Η φανέλα όμως εκτός από αγαπησιάρικη είναι και διαβολική και ελπίζω ο ρυθμός καοι φέτος στο γήπεδο να είναι άκρως διαβολεμένος.
Η ομάδα με Ρούνεϊ μπροστά και Νάνι έναν χρόνο ωριμότερο πάει για μεγάλα πράγματα. Ο Μεξικανός Ερνάντες δείχνει έτοιμος για ενδεκάδα και ο Όουεν είναι πάλι υγιής. Όλη η πιτσιρικαρία του Σερ ¶λεξ από πέρυσι έδειξε πολύ καλά δείγματα οπότε φαντάζομαι φέτος θα έχει δέσει ακόμη καλύτερα. Φέρντιναντ και Βίντιτς πίσω δίνουν την απαραίτητη ασφάλεια και αν βρει η ομάδα τη φόρμα της τότε δεν τη σταματάει κανείς. Ούτε η Τσέλσι χωρίς τον Τζο Κόουλ, ούτε η Σίτι που δεν έχει με τίποτα τη νοοτροπία πρωταθλητή επειδή απλά στην πόλη υπάρχει μόνο μία μεγάλη ομάδα με έναν μεγάλο προπονητή.
